WHEN IN ROME #2

Hello again!

De tweede dag in Rome zit er op en man, wat doet m’n voeten pijn! We hebben vandaag veel gezien, maar dus ook héél veel gelopen. Ik neem jullie opnieuw even mee door middel van een kort verslagje!


GOOD MORNING!

Als baby’s hebben we geslapen. Serieus, dit is misschien wel het lekkerste bed waar ik ooit in heb gelegen! Met zo’n traagschuim matras weet je wel? Het was heerlijk wakker worden in ieder geval. Rustig aan hebben we ons klaar gemaakt en zijn we naar het tentje gelopen voor zo’n overheerlijke cappuccino. Het zonnetje liet zich nog niet echt zien, maar het was warm genoeg om lekker met je shirtje naar buiten te kunnen.

Opnieuw pakten we de bus richting het Colloseum en besloten eerst door het Forum Romanum en het Palatijn te gaan lopen. Het is mooi en indrukwekkend, maar ook hier hebben we het vrij snel gezien dus besloten we door te lopen. Met een paar regendruppels die naar beneden vallen lopen we richting het Altare della Patria. Het is niet te geloven hoeveel van die mannetjes ineens uit elke zijstraat te voorschijn komen met paraplu’s en poncho’s. Ze zijn zo opdringerig dat je bijna in staat bent iemand een pets te verkopen. Zo irritant! We schieten een aantal mooie foto’s, helaas zonder mooi helder blauwe hemel op de achtergrond, en lopen dan door richting de Trevifontein. Onderweg begint het wat harder te regenen en even laten we deze ‘tegenslag’ ons bijna naar het hoofd stijgen. Alles was zo veel mooier met dat zonnetje en die strak blauwe hemel!

Aangekomen bij de Trevifontein wringen we ons door de menigte om ook een muntje over onze linker schouder heen te gooien. Met onze rechterhand natuurlijk, want één ding is zeker. Terugkomen naar deze mooie stad is iets wat we allebei willen. We maken (net als alle overige 57489 mensen) een aantal foto’s en ineens liet de zon zich zien en verdwenen alle wolken! Hierdoor besloten we een lekker ijsje te gaan halen. Met een mooi plekje op een rand bij de fontein genieten we van dit super lekkere ijs en verbazen we ons over de hoeveelheid mensen op zo’n klein pleintje.

PICTURE PERFECT

Op naar de Spaanse trappen. Ook hier ben je helaas niet de enige en lopen de irritante verkoopmannetjes weer als een zwerm om je heen. Rozen worden je in je handen gedrukt in de hoop dat je vent er voor gaat betalen. Snel rennen we de trappen op en besluiten we op de tweede trap naar boven, heel rebels, lekker in het middel te gaan zitten. We lachen ons kapot omdat we zeker weten dat we op een heeeeele hoop foto’s van mensen staan! Hierdoor trekken we de raarste bekken en steken we onze duimen in de lucht…. Wat moeten mensen wel niet gedacht hebben. ‘Jeetje, waarom zitten die twee nou weer preciés daar? Heel m’n foto is verpest.’ Sorry, not so sorry.. Haha!

Na een tijdje van de zon te hebben genoten, mensen te hebben geïrriteerd en enorm gelachen hebben om de mensen die foto’s maakte met hun iPad, in de excuses van die verkoopmannetjes trapten of mis stapten en daardoor bijna van de trap vielen, kregen we trek en besloten we verder te gaan. Ik had, vanwege de weersvoorspellingen, geen rekening gehouden met het feit dat de zon zich toch besloot te laten zien en het hierdoor super warm was. Snel zijn we de H&M ingeschoten en heb ik een leuk nieuw jurkje gekocht. Zó, dat is beter! Nu wat eten en dan lekker chillen in het Villa Borghese park.

 

Voor we het wisten waren we weer  heel wat uurtjes verder en besloten we op zoek te gaan naar een eettentje. We belanden in zo’n typisch Italiaans straatje en worden op straat al aangesproken door verschillende mannen of we niet bij hen willen komen zitten. Het zag er zo gezellig uit dat deze keuze snel gemaakt was. Opnieuw genoten we van een heerlijk Italiaanse maaltijd met een goed glas wijn en sloten we af met een klassieke tiramisu en een glaasje limoncello.

BUSJE KOMT ZO

Met de vermoeidheid in onze benen stapten we rond 21.00 uur in bus 85 richting ons appartement. Helaas ging dit ritje niet helemaal zonder problemen. De bus chauffeur wilt een straat in rijden maar doordat er aan beide kanten van de straat auto’s stonden geparkeerd kon hij de bocht niet nemen. Blijkbaar dacht hij dit in eerste instantie wel te kunnen, aangezien we vervolgens diagonaal vast stonden op het kruispunt! Hij kon geen kant meer op zonder dat hij auto’s zou raken. Het kruispunt liep inmiddels vol met andere auto’s die allemaal ongeduldig begonnen te toeteren. Man man man, hebben wij weer! Nadat mensen na ongeveer 15 minuten dachten de chauffeur maar eens te gaan helpen, heel wat keren steken en heel veel geduld verder, reden we uiteindelijk door…

Een half uur later dan gepland en helemaal kapot kwamen we aan in ons appartementje. We namen een douche en zijn direct ons bedje in gedoken! Morgen weer een dag!

Binnenkort weer meer!

Liefs, Petra

(77)

Geef een reactie